ปราการแสงดาว : อาพัชรินทร์
16 Aug
วันนี้อยู่ๆ ก็รู้สึกอยากอ่านนิยายขึ้นมา หลังจากที่ห่างหายการอ่านนิยายไปได้พักใหญ่ๆ ด้วยความที่เดี๋ยวนี้ติดอินเทอร์เน็ท ติดอยู่กับโลกออนไลน์มากขึ้น ก็เลยไม่ค่อยได้อ่านหนังสือเท่าไหร่ พอจะอ่านหนังสือสักเล่ม ก็ต้องเป็นหนังสือที่เกี่ยวข้องกับงาน หรือมีสาระหน่อย วันนี้ก็เลยรู้สึกว่าอยากอ่านอะไรที่ตัวเองชอบ เป็นตัวเอง แล้วก็ขอแบบไม่มีสาระ ไม่เอาประเทืองปัญญา แต่ขอประเทืองอารมณ์ ความรู้สึกแทน ก็เลยไปเดินร้านหนังสือ แล้วก็ได้นิยายเรื่อง “ปราการแสงดาว” ของอาพัชรินทร์ มา
ไปเดินร้านหนังสือแล้วสังเกตุว่าปัจจุบันมีนิยายใหม่ๆ นักเขียนหน้าใหม่ๆ ออกมาเยอะมากๆ แต่กว่าจะตัดสินใจซื้อได้สักเล่มนี่ต้องดูแล้วดูอีกนะ เพราะโดยส่วนตัวคิดว่านักเขียนนิยายหน้าใหม่ๆ เนี่ยไม่เหมือนนักเขียนหน้าเก่าๆ เลย พูดง่ายๆ ก็คือคุณภาพของเนื้อหานิยายนั้นสู้นักเขียนรุ่นเก่าๆ ไม่ค่อยได้จริงๆ ไม่ว่าจะด้วยสำนวน การผูกเรื่อง และที่สำคัญคือแก่น และสาระในเนื้อหาที่บางครั้งอ่านแล้วแทบจะไม่มีสาระอะไรเลยจริงๆ เมื่อเทียบกับนักเขียนรุ่นเก่าๆ นะคะ อันนี้ก็เป็นแค่ควาิมคิดเห็นส่วนตัวเท่านั้น ;p
แต่เรื่องปราการแสงดาวที่ซื้อมานี้ อ่านแล้วรู้สึกว่าไม่เสียดาย ไม่เสียใจที่ซื้อมานะ เพราะชอบด้วยเนื้อเรื่อง เนื้อหา และก็ประโยคหลายๆ ประโยคที่ให้ความหมายดีมาก บางประโยคเขียนออกมาค่อนข้างตรง ได้ใจความ และเป็นความจริง ความรู้สึกจริงที่บางครั้ง บางทีเราเองก็อาจจะลืมนึกไปเหมือนกัน
ส่วนประโยคที่ชอบก็จะขอยกมาให้อ่านกันดังนี้ค่ะ
“บางความรักสั้นเหมือนบทกวี สั้นแค่ไม่กี่บรรทัดก็จบ สั้นแค่ไม่กี่บรรทัดก็พอแล้ว ถ้ายิ่งยื้อจะยิ่งไม่งดงาม”
“Destiny decides who you meet in life but only your heart that can decide who gets to stay in your life”
“สิ่งที่ทำให้เราตายจากกัน ไม่ใช่การหยุดหายใจหรอก แต่คือหัวใจที่ไม่เหลือความผูกพันและความทรงจำใดระหว่างกันนั่นต่างหากที่ทำให้คนเราตายจากกัน”
“ถ้าฉันมีตุ๊กตาที่ฉันชอบมากแต่มันมีเจ้าของแล้ว ถึงแม้มันจะเป็นตุ๊กตาในฝัน..อย่างที่ฝันถึงมานาน และเจ้าของเองก็เล่นจนเบื่อ วางทิ้งๆ ขว้างๆ ให้ฝุ่นเกาะจนเกรอะ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าฉันจะมีสิทธิ์จับต้องมัน ก็เจ้าของจะกลับมาเล่นอีกเมื่อไหร่ก็ไม่รู่ ถ้าฉันจับมันมาก็คงไม่ต่างจากหัวขโมยคนหนึ่ง”
“รักเขาก็ไม่ได้ เลิกรักเขาก็ไม่ได้ เกลียดไปเลยใ้ห้มันรู้แล้วรู้รอดไปเลยดีไหม”
“ปราการแสงดาว” เป็นเรื่องราวของผู้หญิงคนนึงที่มีความรักให้กับผู้ชายคนหนึ่งที่เจ้าชู้ และที่สำคัญเขามีเจ้าของแล้ว และก็ด้วยทั้งๆ ที่รู้และมีคนเตือนหลายคนแล้ว แต่เจ้าตัวนางเองกลับไม่สามารถเลิกรักได้ เพราะอะไร? จนมาเจอกับพระเอกที่เป็นเจ้าของร้านขายต้นไม้ที่ค่อยๆ ซึมซับ ผูกพันกันมากขึ้น จากความห่วงใย ความหวังดี ความปรารถนาดี ค่อยๆ เปลี่ยนไป เท่านั้นเอง หากฟังแค่แก่นเรื่อง ก็คงคิดว่ามันก็แค่นั้นเองนะ ไม่เห็นมีอะไรเลย ซึ่งก็ยอมรับว่าไม่มีอะไรจริงๆ แต่สิ่งที่ชอบก็อย่างที่บอกไว้ก็คือ คนเขียนค่อนข้างจับเอาความรู้สึกจริงๆ เขียนออกมาบอกออกมา แล้วทำให้เข้าใจกับเรื่องราวที่เกิดขึ้นได้ง่าย เรื่องบางเรื่องก็ง่ายมากถ้าคิดได้นะ หากใครสนใจก็ลองไปหาซื้อมาอ่านกันได้นะคะ ^ ^
