เพลง..เพ้อเจ้อ
23 Aug
“เป็นนักแต่งเพลง เพื่อจะเป็นนักท่องเที่ยว”
หากอ่านผ่านก็คงผ่านไปเหมือนประโยคธรรมดาสามัญทั่วไป แต่ประโยคนี้ของพี่เจี๊ยบ วรรธนา กลับจุดประกาย และสร้างบันดาาลใจให้กับเราได้ ไม่รู้ทำไมสินะ ทุกครั้งที่อ่านจะรู้สึกอมยิ้ม และเหมือนมีแรงบันดาลใจให้เราก้าวเดินไปตามเส้นทางและความฝันของตัวเอง ทั้งๆ ที่ในประโยคนี้แทบจะไม่ได้บอกหรือเล่าอะไรเลยด้วยซ้ำไป
ทุกครั้งที่อ่านจะมีความคิดนึงแวบขึ้นมาเสมอว่า เออ เราก็อยากเป็นเหมือนพี่เค้านะ อยาก “เป็นนักเขียน เพื่อจะเป็นนักท่องเที่ยว” 
แล้วกลับไปฟังเพลงนี้ที่มีประโยคนี้ใหม่ “เมฆบนฟ้าที่อาจจะคว้าเอามาได้ เหมือนว่าสองมือจะไปได้ไหว แต่ก็ไม่อาจจะไขว่คว้า ในความเป็นจริงไม่อาจคว้า มีแต่ความว่างเปล่า หลอกให้เราเพ้อ”
